Cristiano Ronaldo ka njoftuar zyrtarisht pensionimin nga Kombëtarja e Portugalisë, duke i dhënë fund një kapitulli historik që zgjati plot 23 vjet.
Ylli portugez e bëri të ditur vendimin përmes një komunikate emocionuese të publikuar në rrjetet sociale, ku konfirmoi se ka ardhur momenti për t’ia dorëzuar fanellën me numrin shtatë gjeneratës së ardhshme, raporton Telegrafi.
Ronaldo debutoi me Portugalinë në gusht të vitit 2003 dhe gjatë kësaj periudhe u bë golashënuesi më i mirë në historinë e kombëtares, duke lënë gjurmë të jashtëzakonshme në futbollin ndërkombëtar.
Komunikata e plotë e Ronaldos:
Ka ardhur dita për ta kthyer fanellën me numrin shtatë të Kombëtares, që i përket të gjithë neve. Nuk e kam ndier kurrë se ajo ishte vetëm imja, por për 23 vjet pata privilegjin dhe përgjegjësinë ta vishja, ta mbroja dhe ta merrja me vete në stadiumet e mbarë botës. Sot ka ardhur momenti për t’ia dorëzuar të ardhmes.
Nuk ishte një vendim i lehtë, sepse ka vendime që nuk merren vetëm me mendje, por edhe me zemër. Përfundon një rrugëtim që nisi në gusht të vitit 2003 dhe që ma ndryshoi jetën përgjithmonë. Kur shikoj prapa dhe mendoj për gjithçka që përjetova me Kombëtaren, nuk shoh vetëm ndeshje, gola, rekorde apo trofe.
Shoh njerëz. Shoh emigrantë që, për 90 minuta, e ndienin Portugalinë pak më afër. Shoh miliona portugezë, të cilët nuk i kam njohur kurrë personalisht, por që u bënë pjesë e jetës sime. Sepse, në fund të fundit, futbolli është shumë më tepër sesa një lojë. Futbolli janë njerëzit.
Ka pasur pasdite dhe mbrëmje të përsosura, ka pasur fitore që nuk do t’i harroj kurrë, por edhe humbje që ende sot e kam të vështirë t’i kujtoj. Kam gabuar gjithashtu, kam vuajtur. Ka pasur momente kur nuk kam qenë në gjendje t’u jepja portugezëve atë që dëshironin aq shumë. Por nuk jam dorëzuar kurrë dhe, mbi të gjitha, nuk kam reshtur kurrë së ndieri krenari për përfaqësimin e Portugalisë.
Ka pasur pasdite dhe mbrëmje të përsosura, ka pasur fitore që nuk do t’i harroj kurrë, por edhe humbje që ende sot e kam të vështirë t’i kujtoj. Kam gabuar gjithashtu, kam vuajtur. Ka pasur momente kur nuk kam qenë në gjendje t’u jepja portugezëve atë që dëshironin aq shumë. Por nuk jam dorëzuar kurrë dhe, mbi të gjitha, nuk kam reshtur kurrë së ndieri krenari për përfaqësimin e Portugalisë.
Gjatë gjithë këtyre viteve, kam mësuar disa gjëra shumë të thjeshta. Golat kalojnë, trofetë mbeten në muze, rekordet përfundimisht thyhen. Por ka diçka që koha nuk arrin kurrë ta fshijë: vendin që zëmë në zemrat e njerëzve.
Nëse ndonjëherë ju kam bërë të lumtur, nëse ndonjëherë një gol i imi ju ka bërë të përqafoheni me dikë, të harroni një shqetësim apo të ndieni krenari për vendin tonë, atëherë gjithçka ia ka vlejtur.
Sepse të jesh portugez do të thotë edhe kjo. Vuajmë së bashku, ngrihemi së bashku. Rifillojmë të besojmë. Portugalisë do t’i duhen gjithmonë të rinj që ëndërrojnë, futbollistë që nuk dorëzohen kurrë, gjenerata të reja që besojnë se është e mundur të arrijnë atje ku askush nuk ka arritur më parë. Sepse një vend që vazhdon të krijojë heronj të rinj është një vend që nuk resht kurrë së besuari në veten e tij.
Bashkëlojtarëve të mi dua t’u kushtoj disa fjalë të veçanta. Faleminderit për çdo vrapim, çdo përqafim, çdo diskutim, çdo heshtje para se të dilnim në fushë, për çdo fitore që e festuam së bashku dhe për çdo humbje që na bëri më të fortë. Pata privilegjin të isha kapiteni juaj, por asnjë kapiten nuk ecën i vetëm dhe ju jeni pjesë e historisë sime.
Të gjithë trajnerëve, drejtuesve, mjekëve, fizioterapeutëve, punonjësve të pajisjeve sportive, stafit dhe gjithë njerëzve që kanë punuar me mua gjatë këtyre viteve, ju falënderoj. Shumë prej jush nuk janë shfaqur kurrë në fotografi, por pa ju, asnjëra prej këtyre fotografive nuk do të ishte e mundur. Familjes sime, faleminderit që e ndatë këtë ëndërr me mua.
Faleminderit që i kuptuat mungesat, sakrificat dhe momentet kur ekipi duhej të zinte një hapësirë që i takonte edhe familjes. Nëse kam arritur deri këtu, kjo është sepse kemi qenë gjithmonë së bashku.
Dhe ju, portugezë, të gjithë ju, portugezët e shpërndarë në mbarë botën, dua t’ju them edhe një gjë të fundit. Ekziston një pamje që do ta mbaj gjithmonë me vete: momenti kur fillon himni kombëtar.
Shikoj përreth, shoh bashkëlojtarët e mi, tribunat, fëmijët, nënat, baballarët dhe gjyshërit. Shoh portugezë që kanë ardhur nga shumë larg vetëm për të qenë aty. Dhe gjatë atyre minutave ne pushojmë së qeni të ndryshëm. Nuk ka klube, nuk ka ngjyra, nuk ka klasa, nuk ka profesione, nuk ka opinione. Ekziston vetëm një pasion.
Portugali, kjo është ndjenja që do ta mbaj me vete për pjesën tjetër të jetës sime. Sot përfundon rrugëtimi im në fushë me Kombëtaren. Largohem me kokën lart, krenar për rrugën që kam bërë dhe me bindjen se i kam dhënë gjithçka që kisha Portugalisë.
Por nuk do të pushoj kurrë së qeni njëri prej jush. Do të vazhdoj të vuaj, të emocionohem dhe të festoj çdo fitore të Portugalisë së bashku me ju.
E kalova jetën duke punuar për t’u bërë futbollisti