Mbrëmë, në ndeshjen Kosovë – Bullgari në konkurrencën e vajzave, ndodhi diçka që nuk mund të kalojë pa u thënë. Tribuna e mediave ishte bosh. Jo pjesërisht, por tërësisht. Asnjë gazetar sportiv nuk e pa të arsyeshme të ishte aty, për ta ndjekur nga afër një ekip që prej kohësh po jep maksimumin dhe po përfaqëson shtetin me dinjitet.
Kjo nuk është vetëm mungesë prezence. Është mungesë përgjegjësie. Sepse, në të njëjtin stadium, kur zbret në fushë Kombëtarja A e meshkujve, situata është krejt tjetër. Zona e mediave mbushet përtej kapaciteteve. Kërkesat për akreditim tejkalojnë limitet dhe Federata bën çdo përpjekje për të akomoduar gazetarët jo vetëm nga Kosova, por edhe nga Shqipëria e Maqedonia e Veriut. Ka interes, ka zhurmë, ka kritika e ka “garë” për të qenë pjesë e asaj ngjarjeje.
Por kur luajnë heroinat dardane ka heshtje të plotë në zonën e mediave.
Ky kontrast i thellë nuk mund të arsyetohet me asgjë. Nuk është çështje rezultatesh, sepse vajzat tona po dëshmojnë cilësi dhe karakter. Nuk është çështje rëndësie, sepse ato përfaqësojnë të njëjtin flamur dhe janë pjesë e kualifikimeve të Botërorit. Është thjesht një pasqyrë e një mendësie që ende nuk ka arritur të kuptojë vlerën e barabartë të sportit, pavarësisht gjinisë.
Ironia është se, në ndeshjet e meshkujve, shpesh ndodh edhe një tjetër fenomen shqetësues, ku vendet në zonën e mediave zihen nga persona që më shumë bëjnë tifo sesa raportim profesional. Kjo jo vetëm që e dëmton imazhin e federatës dhe standardin e raportimit, por u merr vendin atyre që vërtet e kanë për detyrë dhe profesion informimin e publikut.
Zona e mediave nuk është tribunë tifozësh. Është hapësirë pune. Dhe kushdo që dëshiron të bëjë tifo për Kombëtaren, është i mirëpritur, madje Federata do ta mbështesë atë entuziazëm. Por jo në kurriz të profesionalizmit dhe jo duke zëvendësuar gazetarinë me tifozëri.
E njëjta mungesë vëmendjeje nga mediat përsëritet edhe ndaj Kombëtares U21 dhe ekipit të futsallit. Kritikat ndaj Federatës nuk mungojnë asnjëherë dhe bëhen vend e pavend. Por është e domosdoshme që secili të bëjë edhe një reflektim të sinqertë mbi rolin e vet. Media ka një mision fisnik: të informojë, të promovojë, të japë hapësirë dhe të ndikojë në zhvillimin e sportit. E kur ky mision neglizhohet, dëmtohet i gjithë ekosistemi.
Dardanet tona nuk po kërkojnë favore. Ato po kërkojnë vetëm vëmendjen që e meritojnë. Po punojnë në heshtje, po sakrifikojnë, po përfaqësojnë Kosovën me krenari dhe po na bëjnë të ndihemi mirë sa herë zbresin në fushë.
Por një shoqëri matet edhe me mënyrën se si i trajton ata që nuk janë gjithmonë në qendër të vëmendjes. Dhe në këtë test, ne si shoqëri po dështojmë.
Është koha për reflektim. Madje jo vetëm për median, por për të gjithë. Sepse respekti për fanellën dardane nuk duhet të jetë selektiv.
Përfaqësimi i Kosovës nuk ka kategori të dorës së parë dhe të dytë. Heroinat tona dardane meritojnë vëmendje, mbështetje dhe kurajë për suksese të reja.